Rockende Friezen

18 februari 2013

Toen ik De Nacht Wachtet van Mariusz & De Muzikanten afgelopen november hoorde, was ik buitengewoon enthousiast. Zelden hoorde ik een betere plaat met Nederlandse dialectmuziek. Nu zullen alle Friezen in het geweer schieten dat het Fries een eigen taal is en geen dialect. Een discussie waar ik me niet in wil mengen. Ik wil alleen maar aangeven dat je geen Fries hoeft te zijn om van deze plaat te genieten.

Onze Friese recensent, in wiens opinies ik me doorgaans wel kan vinden, was echter heel wat gematigder positief en kwam met kanttekeningen die ik zelf niet had ervaren. Hem overrulen wilde ik echter niet, want zijn mening is natuurlijk net zo valide als die van mij, waardoor we afspraken dat we zijn recensie, zoals alle overgebleven ‘mindere’ recensies, op de Facebook-pagina van Heaven zouden plaatsen. Ik zou dan voor het volgende nummer – dat afgelopen woensdag verscheen – een recensie schrijven. Door alle drukte had ik het album echter per ongeluk over het hoofd gezien, iets waar ik pas laatst achter kwam, toen ik de cd-kast opschoonde. En om in het voorjaar nog eens met deze herfstplaat aan te komen, leek me te laat. Reden waarom ik nu in de pen klim om u attent te maken op De Nacht Wachtet, want dit is wel een album dat het voor mij helemaal heeft.

In tegenstelling tot veel regionale muziek bezit De Nacht Wachtet een rockende scherpte, waardoor het album voortdurend spannend is en ieder gevaar van gezapigheid buiten de deur houdt. Wat Marius de Boer, zijn drie Muzikanten en twee gasten op De Nacht Wachtet laten horen is folkrock met een aan alt.rock verwante vrijzinnigheid. In combinatie met de elf liedjes, waarvan er werkelijk niet één ondermaats of voorspelbaar is, levert dat in mijn opinie een ronduit fantastische plaat op die me werkelijk nog geen seconde verveelt.

Van de swingende, met pakkende blazers versierde opener Blaas Der Op, met het verrassend ingehouden middenstuk dat de rest van het nummer alleen maar sterker en spannender maakt, tot de slepende afsluiter Sûker Swiet Sa Swiet, trakteert Mariusz ons op fraaie melodieën en dito instrumentaties. Door zijn oprechte, ongekunstelde zang kennen de songs bovendien een zeldzaam emotionele kracht. Zo mooi heb ik zelfs Daniel Lohuës of Rowwen Hèze, om twee grote Nederlandse dialectacts te noemen, nog niet gehoord. Misschien is dat puur persoonlijk, maar ik denk dat u dat op zijn minst zelf moet gaan uitzoeken. Voor mij is dit achteraf toch met gemak de beste eh… ‘Nederlandstalige’ plaat van 2012.