Rowwen Hèze zet America op stelten

11 november 2014

Wat krijg je als je de Limburgse carnavalsgeest paart aan een klassieke orgie met een hoofdrol voor muziek, drank en feestgedruis? Juist ja, de slotconcerten van Rowwen Hèze. Een bacchanaal in een gigantisch tentendorp. Een liederlijk joelfeest in de Peel. America op stelten. Maar los van de slagregens bier, opzwepende klassiekers, ontblote bovenlichamen en het hardcore gehos staat er bovenal een band die zich in het zweet des aanschijns werkt om een verhaal te vertellen. Een verhaal dat inmiddels bijna dertig jaar omspant en waarin binnen de kaders van een muzikaal idioom steeds weer nieuwe mogelijkheden werden ontdekt.

Het slotconcertenweekend begin november in thuisbasis America, waarmee Rowwen Hèze traditioneel zijn poptour afsluit, is uitgegroeid tot een op zichzelf staand fenomeen. Dit jaar vonden opnieuw zo’n 23.000 fans vanuit alle windstreken de weg naar America. Liefst 500 vrijwilligers waren het afgelopen weekend in de weer voor hun vereniging of club. Rowwen Hèze verbindt drie generaties in vriendschap, liefde en rouw en vormt een steunpilaar voor de eigen gemeenschap.

De achtduizend op vrijdagavond zijn gekomen voor een feest en ze krijgen een feest, waarbij ze worden getrakteerd op diverse muzikale verrassingen. Zo zijn er uiteenlopende support acts als Kraantje Pappie, The Kik en Nielson om de bij voorbaat al uitzinnige menigte nog eens extra op te warmen. Tijdens De Neus Umhoeg duikt Racoon op als mystery guest, terwijl gedurende de tweede set de drie soulzangeressen van de Club America-herfsttour ineens komen meezingen. In muzikaal opzicht is de nieuwe bassist Wladimir Geels onmiskenbaar de man van de avond. Hij slaagt erin een nieuwe dynamiek aan de groep toe te voegen. Hij is, zoals het een goede bassist betaamt, voelbaar aanwezig zonder zichtbare aandacht op te eisen.

Voorman Jack Poels geniet als altijd wanneer de zaal geniet. Met zijn witte Gretsch weet hij een a touch of Texas and a sniff of Louisiana aan het instrumentale palet toe te voegen. De Peel in Brand dat hij solo ten beste geeft, is zo’n moment waarop je ontroerd beseft hoe diep de muziek in je ziel gegrift staat en hoe argeloos goed zijn liedjes wel niet zijn. In poëtische teksten, die nooit ontaarden in orakeltaal of krullendraaierij, beschrijft hij het wonder in wolkenformaties en in vallende bladeren of in een rooie jurk die sensueel opwaait.

Het slotconcert van Rowwen Hèze is een fenomeen dat je ondergaat. Een extatisch feest. Maar ook een feest waarop euforie onwillekeurig traanvocht aanmaakt. De emotie die je voelt is echt, want je ervaart haar willoos. Tranen van geluk of herinnering. Pathetisch? Jazeker. Maar wat wil je? De muziek schraagt de ziel en is, vrij naar dichter K. Schippers, als ‘een reis naar het ontoegankelijke nabije’. Domweg zielsgelukkig in America.