Schaamteloos genieten

25 oktober 2011

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Ik vind Last Friday Night van Katy Perry één van de leukste singles van de laatste tijd, Man Down van Rihanna vind ik ook top en ik twijfel tussen Adele en Beyoncé als relevantste act van dit decennium. En ik schaam me er niet voor.

Nu ik toch bezig ben: Fleet Foxes? Manassas zonder liedjes. Arcade Fire? Veel geblaat, weinig lol. Radiohead? Seksloze mompelrock. Zo, dat is er uit. En ik voel me helemaal niet schuldig. Waarom zou ik? Mijn smaak is mijn smaak en die is beter dan die van jou.

Ik denk dat eigenlijk iedereen dat zelf vindt. Helaas voelen velen toch de behoefte zich te voegen naar de normen van de smaakpolitie, de druk van de omgeving. En als er een keer uit de band wordt gesprongen, dan wordt de term guilty pleasure opgevoerd om duidelijk te maken dat het om een aberratie gaat. Jammer.

Een guilty pleasure is chocola eten als je te dik bent of met de buurvrouw rotzooien als je getrouwd bent. Schuldgevoel ten gevolge van liefde voor muziek, die niet cool of hip zou zijn volgens je fundamentalistische vrienden of de puriteinen van Pitchfork of  3voor12 is een contraproductieve emotie voor de naar esthetische independentie strevende Mensch. Toch?

Nu heb ik makkelijk praten. Ik ben allang geen twintig meer, ben getrouwd en heb me voortgeplant. Mijn imago zal me dus aan mijn derrière oxideren. Ik begrijp best dat als je zestien bent en je vriendjes zijn emo of hiphop je ze beter niet kunt vertellen dat je graag met je moeder op de bank hangt om naar Mamma Mia! te kijken. Het is ook de aard van het beestje. Popmuziek is anders dan alle andere genres, juist omdat de waardering ervan vaak afhangt van niet-muzikale factoren: de heupen van Elvis Presley, de attitude van The Rolling Stones, de zelfmoord van Kurt Cubain et cetera.

Helemaal zonder zonden ben ik natuurlijk niet. Ook ik mag graag koketteren met obscure acts (tip van Flip: Cascadeur), maar ik ga niet klagen als ze wereldberoemd worden. Succes is een logisch gevolg kwaliteit en tast de kwaliteit niet aan. Natuurlijk zegt je muzieksmaak veel over wie je bent, maar je schamen voor dingen die je mooi vindt doet dat ook.

Ergo: heb je eenmaal de jaren des onderscheids bereikt, weiger je dan nog langer te conformeren aan een onzekere elite die andermans kunst misbruikt om de wereld te verdelen in goed en slecht. 

Gelukkig gloort de Verlichting. Dankzij de platenverzameling van pa en ma, het brede scala muziek in films, games en op tv is de jeugd van tegenwoordig veel minder eenkennig dan eerdere generaties. Ook het feit dat steeds meer mensen met hun guilty pleasures uit de kast durven komen, duidt er op dat het moment nadert waarop we de schaamte voorbij zullen zijn.

Deze column staat in de Heaven die nu in de kiosk ligt.