Stephanie Nilles: jazzy lounge punk

20 februari 2012

Het Duitse label Tradition & Moderne heeft een fijne neus voor eigenzinnige vrouwen en bracht bijvoorbeeld werk uit van Holly Cole, Veda Hille en Ani DiFranco. Daar past Stephanie Nilles prima tussen, want ook zij heeft een eigen, opmerkelijk geluid. Haar vierde album Fuck Off Grizzly Bear bevat een behoorlijke dosis jazz, niet in de laatste plaats doordat haar (vrijwel) enige begeleider contrabas speelt. Nilles zelf is een uitstekend toetseniste, zowel akoestisch als elektrisch, die is afgestudeerd op klassiek piano. Ook is ze een prima zangeres – met een vrij ‘jonge’ stem, en je moet tegen wat vibrato kunnen – die in haar teksten opmerkelijke thema’s aansnijdt. Zoals het gebrek aan diepgang van de sociale media, de absurditeit van het digitale tijdperk en de pornografie, en dan hebben we het alleen nog maar over opener For A High Life Commercial. Een recensent plaatste haar tussen Ella Fitzgerald en Regina Spektor, een ander noemde haar ‘the most compelling jazz piano / lounge punk artist since Tom Waits’, en weer een ander hoorde in haar een jazz-intellectueel à la Mose Allison. Wij horen vooral een bijzonder talent.