SuperHeavy: veel geschreeuw, weinig wol

5 november 2011

Ik moet eerlijk bekennen dat ik er ook grandioos intuinde, in de ophef die er 16 september jongstleden in De Wereld Draait Door werd gemaakt over de nieuwe supergroep SuperHeavy. Hoewel ik vooraf zo mijn twijfels had of een gelegenheidsband met Mick Jagger, Dave Stewart, Joss Stone, Damien Marley en AR Rahman echt iets kon zijn, staken Matthijs Van Nieuwkerk, Leo Blokhuis, Candy Dulfer, Andrew Makkinga en misschien nog iemand  wiens naam ik hier vergeet (Giel Beelen?) zodanig de loftrompet over dit super swingende sterrenproject, dat ik mijn bedenkingen liet varen en het album direct bestelde.

Weliswaar las ik daarna ook diverse kritische beschouwingen over het album. Maar je hebt nou eenmaal altijd mensen die een gruwelijke hekel hebben aan het – vooral in de jaren zeventig succesvolle, maar ook snel in diskrediet geraakte – fenomeen van de supergroep. En er zijn er ook genoeg die een ook al niet geheel onterecht wantrouwen koesteren jegens het (solo)werk van Mick Jagger, Dave Stewart en Joss Stone. Ik meende dat de oorzaak van die kritiek zou zijn, en niet per se het album zelf. Dat bleek een vergissing.

Toen ik de cd voor het eerst in de speler legde, schrok ik me dood. Het geluid is geweldig, en het swingt ook als de neten. Maar de liedjes zijn allemaal van het middelmatigste soort, waarbij tot overmaat van ramp iedereen zo’n beetje zijn (of in het geval van Joss, haar) best doet de anderen te overschreeuwen in een muzikale free fo all dat vooral tot doel heeft met gespeelde emoties en ladingen bombast te voorkomen dat mensen door krijgen dat de nummers feitelijk niets voorstelden.

De chemie die nodig is om een supergroep te doen slagen ontbreekt totaal. In plaats van dat de vijf leden van SuperHeavy elkaar naar grotere hoogten stuwen, proberen ze elkaar feitelijk alleen maar vliegen af te vangen. Dat iemand als Candy Dulfer hier in trapt, wil ik nog best geloven, aangezien zij zich vooral richt op hoe goed iets klinkt en of swingt. En daar is bij SuperHeavy niks mee mis.

Maar dat een kenner van fijne liedjes als Leo Blokhuis voor dit soort gebakken lucht gaat, is voor mij onbegrijpelijk. Mogelijk is het te verklaren uit het feit dat SuperHeavy via Universal verschijnt, de platenmaatschappij waarmee Blokhuis zelf nauwe banden onderhoudt. Niet dat ik hem van kwade trouw beticht, want hij lijkt me integer, maar op televisie zal je niet snel een van je beste contacten afvallen. De volgende keer als hij ergens heel enthousiast over is, zal ik toch eerst controleren bij wie het album verschijnt.