Ten Years After bijna 5o jaar later

28 juli 2015

Ten Years After maakte naast onder meer Fleetwood Mac en Chicken Shack deel uit de ‘bluesboom’ in het Engeland in de jaren zestig. De groep startte pas in 1965 in de bekende bezetting met zanger-gitarist Alvin Lee, toetsenist Chick Churchill, bassist Leon Lyons en drummer Ric Lee.

Hun titelloze debuut komt uit in 1967 en laat een technisch zeer goed spelende band horen, die zijn inspiratie vindt in de blues en jazz maar daar niet in blijft hangen. Alvin Lee met zijn pijlsnelle gitaarspel is duidelijk de man om wie het om draait. Ondanks goede uitvoeringen van traditionals als Spoonful en een geweldige interpretatie van I Can’t Keep From Crying, Sometimes doet het album vrij weinig.

In 1968 verschijnt Undead, een registratie van een concert in de club Klooks Kleek In Londen. De lp bevat vijf lange, veelal jazzy nummers met als laatste I’m Going Home, een aanstekelijke rocker. Het album scoort vooral in de Verenigde Staen, waar Ten Years After een goede livereputatie opbouwt. Niet voor niets staat de band in 1969 op Woodstock, om daar wereldroem te vergaren met een spetterende uitvoering van I’m Going Home, dat in Nederland zowaar een grote hit wordt.

Stonedhenged uit 1969 verkent de gebieden buiten de blues en jazz verkent. Het album bevat de uitstekende single Hear Me Calling, die zorgt voor de definitieve doorbraak in Engeland en Amerika.

De drie albums zijn nu opnieuw uitgebracht als dubbelalbum. Elke eerste cd bevat de betreffende lp in mono en stereo en op elke tweede cd staan singles en extra live-opnamen, onder meer voor de BBC. De tweede cd van Undead bevat de rest van het concert in Klooks Kleek.

De trits geeft een goed beeld van de ontwikkeling van Ten Years After, een band die pas daarna zijn hoogtepunt zou bereiken met de albums Ssssh (1969), Cricklewood Green (1970) en A Space In Time (1971).

Ten Years After, Undead en Stonedhenged verschijnen bij Deram.