These New Puritans: magistraal

22 augustus 2013

Vijf jaar geleden debuteerde dit kwartet als een typisch Britse post-punk/indie dance-rockband, maar de groep ontwikkelde zich in een onverwachte richting. Dat leidde op Hidden, hun tweede cd uit 2010, al tot een nieuw geluid, waarin de gitaarrock grotendeels was ingeruild voor elektronica, blazers en hiphop, met atmosferische orkestrale toevoegingen. Vooral in die laatste richting slaat These New Puritans op Field Of Reeds zijn vleugels uit. Feitelijk kun je niet meer spreken van rock, al is het moeilijk te omschrijven hoe de muziek precies klinkt. Een ingehouden en georkestreerde mix van Björk en Radiohead komt nog enigszins in de buurt. These New Puritans koppelt hier luisterwaardige avant-garde aan momenten van pure schoonheid, waarbij nu eens stemmen voor de emotie zorgen, dan weer melancholieke blazers (hout en koper), feeërieke strijkers, vibrafoons of fraaie toetsenpartijen. Het eindresultaat is even bijzonder als wonderschoon. En hoe je de muziek ook omschrijft, dit is een van de machtigste en betoverendste albums van het jaar. Waarbij u ‘een van’ wat mij betreft ook mag weglaten. Hitsingles of liedjes voor op de radio bevat Field Of Reeds niet, maar als u ooit een bewijs wilde dat popmuziek meer kan zijn dan dat, het bewijs ligt hier voor me.

Dit is een van de meer 150 cd-recensies uit de nieuwe Heaven, die momenteel in de kiosk ligt. Andere aanraders in dit nummer zijn: Helldorado, Zaz, Patty Griffin, Guy Clark, Eefje de Visser en Alela Diane.