Triggerfinger: maniakaal onverbiddelijk

16 mei 2014

Het kan geen toeval zijn dat op hetzelfde tijdstip dat het Eurovisie Songfestival werd uitgezonden op een andere Nederlandse zender De Helaasheid Der Dingen te zien was. De film naar de gelijknamige roman van Dimitri Verhulst bood in al zijn naargeestige vrolijkheid meer troost dan de hysterische freakshow die songfestival heet. Week, naar en ongezond amusement waar vrouwen met baarden, huppelende meiden met belachelijke decolletés en Hollandse cowboys de revue passeren. Larmoyante kitsch. Mijn geluk kon na die film even niet meer op toen het VPRO-programma 3voor12 een recent optreden van Triggerfinger in de hoofdstedelijke poptempel Paradiso uitzond.

Nu ben ik geen liefhebber van concertregistraties op tv, maar het Belgische trio spat van de buis. Het spervuur aan robuuste rocknummers, de ego’s van de drie leden die tegelijkertijd een zeldzaam hecht collectief vormen en de aparte cameravoering maken het tot een geslaagd tv-concert. Muziek komt, zoals het hoort, op de eerste plaats. Het visuele aspect is boeiend vanwege de ingetogenheid, waardoor het sacrale interieur van het gewezen kerkgebouw sterker tot de verbeelding spreekt. De eerste gedachte die trouwens bij me opkwam toen ik de ontketende formatie zo bezig zag, was dat dj Eric Corton wel een verdomd slechte imitatie lijkt van de charismatische voorman Ruben Block.

Triggerfinger speelt met een aanstekelijke maniakale onverbiddelijkheid. “Wan, toe, trie”en dan: bam! Al in de opener Game giert de band hard door de bochten. De vaart blijft hoog. Het volgende nummer wordt opgestart in de nagalm van het vorige. Aan de overtuigingskracht, urgentie en het serieuze spelplezier valt ook op tv niet te ontkomen. Mario Goossens heeft zichtbaar de meeste behoefte aan aandacht van het publiek. Wild gesticulerend zoekt hij contact met de zaal. Storend is het niet, zo’n aanwezige drummer, temeer daar hij een gigantische stuwkracht in de muziek legt. Ook bassist Paul van Bruystegem weet de zaal te bespelen door zijn rijzige aanwezigheid, stijve pose en onafscheidelijke zonnebril. Ze zijn ijdel, jawel, maar beslist geen storende poseurs.

Triggerfinger maakte er in de Paradiso een religieuze happening van – zonder God, maar met veel discipelen. De drie uit Antwerpen belijden een geloof dat geen hemel nodig heeft. Het grondpersoneel heeft het van de grote baas overgenomen en maakt er een feest van met een hoofdrol voor hoop, dans en liefde. Er mag veel niet echt zijn in de wereld, maar Triggerfinger is the real deal. De Helaasheid Der Dingen speelt zich af in het fictieve Reetveerdegem. Een kleine opstap vanuit dit aars der wereld naar Paradiso, zo bleek die zaterdagavond van het Eurovisie Songfestival. Het voorgeborchte ademde de belofte van een grote verrassing. Triggerfinger was de verlossing!