Verdriet

28 februari 2014

Liedjes voor bij Het Afscheid, ze blijven aantrekkelijk, omdat ze woorden geven aan iets dat niet of nauwelijks onder woorden valt te brengen. In ieder geval niet door de nabestaanden op het moment. Want alles wat je dan zegt lijkt te veel, of te weinig. Dus godzijdank zijn er liedjes.

Dat Ik Je Mis van Maaike Ouboter bijvoorbeeld. De jonge zangeres liet in het televisieprogramma De beste singer-songwriter van Nederland de tranen over de bril stromen bij Giel Beelen. Het nummer werd prompt een hit. Ouboter zong het zelfs voor de koningin tijdens de kerkdienst voor de betreurde prins Friso in Lage Vuursche. Het wordt inmiddels veel gedraaid tijdens uitvaarten.

Verdriet is persoonlijk, daar valt niets op af te dingen, maar mij ontroert Dat Ik Je Mis niet. Integendeel. Die stroom aan woorden, het is me teveel. Het is als een schot hagel en het kenmerk van hagel is dat het willekeurige doelen raakt. Collateral damage. Bij mij werkt de tekst vooral op de lachspieren. Je remt me, je temt me. Je roert en beweegt me. Ik mis je, ik mis je. Ik grijp je, ik gris je. Ik wil je, bespeel je. Ik roer en beveel je. Om bij me te blijven in donkere nachten.

Nee, dan Hannelore Bedert, de montere Belgische met haar wat donkere kijk op het leven. Waar Maaike Ouboter 335 woorden nodig heeft om het verdriet over het verlies van haar ouders te verwerken, telt Zon er nog geen honderd. Er is een jong uit het nest gevallen. Bam!, de eerste regel. Er is een kind doodgegaan. Haar nicht van 38. We zijn allemaal kind en als grootvader nog leeft ben je zelfs kleinkind. Maar het zal winter worden. Daar hoeft Hannelore Bedert niet veel woorden aan vuil te maken. Dood is koud. En ook de zon komt daarna terug. De zon komt altijd terug, weet ze, maar daarmee is de kou nog niet verdwenen. En het verdriet komt meestal ongevraagd. Maar gaat altijd tot op het bot.

Zon werkt niet op mijn lachspieren, in het geheel niet. Zon laat het verdriet voelen, als één kogel, recht door het hart.

Zon staat op Iets Dat Niet Komt, het derde album van Hannelore Bedert dat hier onlangs is uitgebracht via Coast Company.