Visuele ode aan flamboyante popicoon

24 mei 2019

Leeswaarschuwing: Rocketman is geen biopic over een uiterst succesvolle, flamboyante en getroebleerde popster. Onderstaande tekst bevat details over de inhoud. Wie alleen wil weten of de film een must-see is, kan terecht in de laatste alinea van dit stukje.

Naar verluidt heeft Elton John, op wiens leven de film gebaseerd is, ook weinig op met de huis-tuin-en-keuken verfilmingen van de levens van markante figuren uit de wereld van kunst, cultuur en aanverwanten, in zijn geval een wereld vol seks, drugs en rock-’n-roll. Zo’n film zou ook geen recht doen aan het extravagante verloop van zijn leven, vond de geridderde Engelsman.

Het duurde dan ook even voordat Rocketman gerealiseerd kon worden. Begin deze eeuw kreeg het idee voor de film vorm nadat Justin Timberlake in de videoclip bij This Train Don’t Stop There Anymore een nagenoeg perfecte Elton John in diens jaren zeventig-glorietijd had neergezet. Het voormalige tieneridool was aanvankelijk ook de door John uitverkoren persoon om hem in de film over zijn leven te spelen. Naast de naam van Timberlake deed, als beoogd regisseur, die van Baz Luhrmann (Romeo + Juliet, Moulin Rouge!) de ronde. Beiden raakten weer uit beeld. Aan de hand van een scenario van Lee Hale, die eerder veel eer had ingelegd met zijn werk voor de dansfilm annex musical Billy Elliot, zou najaar 2014 dan eindelijk met de opnames voor Rocketman worden begonnen. Ingehuurd voor die klus werd regisseur Michael Gracy, tot dan toe vooral succesvol met commercials, terwijl nu Tom Hardy de hoofdrol zou krijgen.

Het mocht niet zo zijn. Elton en zijn echtgenoot David Furnish, via hun onderneming Rocket Pictures als producent bij het project betrokken, kregen onenigheid met de aanvankelijke coproducent en gingen vervolgens op zoek naar nieuwe medefinanciers. Dat leidde uiteindelijk tot de aanstelling van Dexter Fletcher als regisseur. Voor de rol van Elton John werd opkomend acteur Taron Egerton gecast.  

Dat tweetal werkte eerder samen in de film over het leven van de Britse skischansspringer én cultheld Eddie ‘The Eagle’ Edwards. Egerton had bovendien voor de animatiefilm Sing al eens Your Song ingezongen. Fletcher op zijn beurt was als regisseur deels verantwoordelijk voor Bohemian Rhapsody, de zeer succesvolle biopic over Queen en hun voorman Freddie Mercury.

Met die film zal Rocketman door velen worden vergeleken. En dat is natuurlijk niet zo vreemd aangezien voor beide films de Werdegang van een kleurrijk Brits muziekicoon het belangrijkste uitgangspunt vormt. Verder maken zowel Queen als Elton John deel uit van de soundtrack van de jaren zeventig, een decennium waarin de wereld van de rock en pop misschien wel op zijn allerdecadentst was. Een dankbare setting voor een film.

Toch is het een beetje appels en peren vergelijken wanneer je Bohemian Rhapsody en Rocketman langs dezelfde meetlat legt. Want waar eerstgenoemde film een onderhoudende, maar nogal  eendimensionale biopic is, inclusief de nodige feitelijke onjuistheden, wordt de aan Sir Elton gewijde rolprent gepresenteerd als een ‘muzikale fantasie’.  Een fantasie die evenwel is gebaseerd op een aantal cruciale gebeurtenissen uit het echte leven van de hoofdpersoon, aanvankelijk Reginald Dwight geheten, maar wereldwijd bekend onder de aangenomen naam Elton John.

De film begint wanneer die laatste in een speciaal voor de film gemaakt duivelskostuum aanschuift bij een groepstherapie in een afkickkliniek. Via een flashback belanden we in zijn prille jeugdjaren waarin Reggie een wonderkind op de piano blijkt te zijn. Een gelukkige jeugd zit er mede door een slechte verhouding tussen zijn ouders niet in. Maar dankzij het enthousiasme van vooral zijn oma kan hij zich op de Royal Academy of Music verder bekwamen in het pianospel. Reggie heeft dan al de rock-’n-roll ontdekt en ziet in die muziek meer dan in een carrière als klassiek concertpianist.

De film focust daarna op zaken en gebeurtenissen die een ieder die zich wel eens in de levensloop van Elton John heeft verdiept, bekend zullen voorkomen: optredens met zijn eerste professionele band Bluesology, ontmoetingen met tekstschrijver Bernie Taupin, muziekuitgever/platenbaas Dick James en manager/levenspartner John Reid, en het eerste spraakmakende Amerikaanse optreden in The Troubadour in Los Angeles. Regisseur Fletcher maakt van dat laatste een waar visueel spektakel. Zoals hij dat ook elders in de film doet, bijvoorbeeld wanneer een zwaargedrogeerde, door depressies gekwelde John met een plons in een zwembad een zelfmoordpoging doet. Dat de songs die die scènes begeleiden in werkelijkheid bij een andere periode horen is niet storend: ze geven het drama een extra dimensie.

Wat wel enigszins stoort is de tamelijk vlakke zang van de hoofdrolspeler. Zeker in zijn meest iconische periode, de jaren zeventig, beschikte Elton John over expressieve vocalen inclusief kopstem. Die zijn Egerton niet gegeven: hoe goed hij zijn best ook doet, nergens evenaart hij het origineel. Dat anderen in de film, zoals Jamie Bell die Taupin speelt, ook mogen zingen doet aan die kritiek niets af: het geeft vooral aan dat de oorspronkelijke versies veelal de definitieve zijn.     

In het leven van het Britse popicoon speelde naast rock-’n-roll en drugs, seks een vooraanstaande rol. Ook daar gaat Rocketman niet aan voorbij. Zo is de film de eerste productie van een grote Hollywood-filmstudio die een seksscene tussen twee mannen laat zien. Een bewust genomen risico met betrekking tot de filmkeuring in de Verenigde Staten, aldus de makers. Ongecensureerde verspreiding van de film in China zit er ook niet in. Per slot van rekening werden ten behoeve van de censuur in dat land bij Bohemian Rhapsody alle verwijzingen naar homoseks uit de film verwijderd, terwijl voor de rest van de wereld ook niet al te diep werd ingegaan op Mercury’s  seksuele geaardheid. Zeker wat dat betreft is Rocketman beduidend minder eendimensionaal, hoewel het kortstondige huwelijk van de hoofdpersoon met de Duitse Renate Blauel (een rolletje van de Nederlandse Celinde Schoenmaker) in de jaren tachtig er in de film bekaaid vanaf komt .  

Wel is er vanzelfsprekend volop aandacht voor de extravagante uitdossingen waarmee Elton zich in de kijker van een wereldpubliek speelde. Met Rocketman zal hij dat ongetwijfeld opnieuw doen, want de film is bovenal een fraaie visuele ode aan een van de belangrijkste songschrijvers die de popmuziek heeft voortgebracht. Kortom, een must-see.      

Rocketman van Dexter Fletcher, met Tara Egerton, is uitgebracht door Universal Pictures en draait vanaf 23 mei in de Nederlandse bioscopen.