Warren Haynes: zwijgzame virtuoos

21 juli 2016

Praten tussen de muziek door, daar doet Warren Haynes niet aan. Het is niet uit onverschilligheid, want hij geniet duidelijk van de respons die hij krijgt van het publiek. Het lijkt er meer op dat hij geen tijd mag verliezen, spelen is wat hij wil. Gitaarspelen om precies te zijn. Zijn virtuositeit is ongekend. Deze week stond hij met de band Chessboxer en drummer Jeff Sipe in een goed gevuld TivoliVredenburg in Utrecht.

Vorig jaar bracht Haynes zijn derde soloalbum Ashes & Dust uit. Een ander album dan wat we tot dan toe van hem waren gewend. Gevuld met pure, verhalende americananummers, akoestisch gearrangeerd, met veel banjo en viool en overgoten met warme vocalen. Een prachtige, verrassende plaat vol subtiliteiten. Zou het lukken om deze live te behouden?

Al bij de opener Is It Me Or You gaf de band het antwoord. Ze speelde bevlogen met veel aandacht voor de nuances. Oude nummers wisselden nieuwe af en Haynes gaf de bandleden veel ruimte om te excelleren. In het funky Skin It Back (Little Feat) was het bijvoorbeeld bassist Royal Masat die liet zien wat hij kon. Banjospeler Matt Menefee ging zijn verrukkelijke gang in Blue Sky (Allman Brothers Band). En dan was er nog Ross Holmes. Ik heb zelden iemand gezien die zo vol overgave zijn viool bespeelt. Hij was prominent aanwezig in elk nummer en speelde verbluffend goed.

Maar de meester bleef toch Haynes zelf. In All Along The Watchtower (Bob Dylan) was hij fabuleus. Net als in die andere klassieker Jessica (Allman Brothers Band). Hij moet het al duizenden keren hebben gespeeld, maar hij deed het nog steeds met veel intensiteit en overtuiging. Hoewel zijn gitaarsolo’s uitgesponnen waren en de improvisaties lang, verveelden ze geen moment. Het was meer een kwestie van opgaan in de muziek en de rest vergeten.

Het gedenkwaardigste moment zat in de toegift. Haynes speelde een ontroerende uitvoering van New Years Eve. Het verhaal van een man die op oudejaarsavond in zijn eentje terugkijkt op het afgelopen jaar. Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat ik tijdens een concert tot tranen toe geroerd werd, maar het overkwam me deze avond.

Nee, geen praatjes tussendoor van deze ruwe bolster. Soms zijn woorden overbodig en vertelt de muziek het verhaal. Heel af en toe is dat meer dan genoeg.