Wereldplaat van Beyoncé

5 mei 2016

Het meest bijzonder aan Lemonade is niet dat het album zo goed is, maar dat Beyoncé überhaupt de moed en de drang heeft gevoeld om hem te maken. Succes corrumpeert. Doel wordt al snel méér succes in plaats van een artistiek hoogwaardige prestatie. Daarom klinken albums vaak inwisselbaar, zeker in de urban-wereld waar entertainment en commercie nooit vieze woorden zijn geweest.

De loopbaan van Beyoncé Knowles tot dusver gaf voldoende indicatie van haar unieke talent. Ze kan zingen als Aretha Franklin, dansen als James Brown en liedjes schrijven en selecteren als de beste, maar met haar zesde album schaart ze zich naast voortlevende legendes als Billie Holiday en Nina Simone met nummers die in het verlengde liggen van Strange Fruit en Mississippi Goddamn. Persoonlijke teksten hebben een politieke lading en vice versa. De vraag of Beyoncé en Jay Z in een huwelijkscrisis zitten is misschien interessant maar niet relevant. Lemonade is Marvin Gaye’s What’s Going On en Hear My Dear in één.

Cynici zullen zeggen dat Beyoncé zich deze cultureel-politieke uitstap kan permitteren omdat er miljoenen op haar bankrekening staan, maar dat is voor Prince noch voor Stevie Wonder ooit een reden geweest om hun black awareness verder uit te dragen dan in een incidenteel nummer. Het zou helemaal mooi zijn geweest als Beyoncé haar wereldplaat op een bredere manier had geopenbaard dan alleen via de tv-betaalzender HBO en een exclusieve stream op Jay Z's noodlijdende Tidal. Maar ja, je kunt niet alles op staande voet hebben en bovendien hoeven we niet al te lang te wachten: vanaf aanstaande zaterdag is Lemonade digitaal en fysiek alom verkrijgbaar.